Niedziela Chrystusa, Króla Wszechświata – 22.11.2026
Niedziela Chrystusa, Króla Wszechświata – 22.11.2026
Bracia i Siostry,
Są takie słowa Pisma Świętego, które nie rodzą się w spokojnym czasie. Nie są wypowiadane z miejsca bezpieczeństwa, pewności i ludzkiego zadowolenia. Pojawiają się wtedy, kiedy coś się w życiu rozpadło, kiedy zawiodły nadzieje, zostały przekreślone marzenia, kiedy człowiek nie wie już, komu zaufać ani dokąd pójść. Takie właśnie słowa znajdujemy dzisiaj w Księdze proroka Ezechiela.
Prorok przemawia do ludzi, którzy doświadczyli dramatu wygnania. Ich świat się zawalił. Utracili ojczyznę, świątynię, poczucie stabilności i bezpieczeństwa. Ale utracili coś jeszcze: zaufanie do tych, którzy mieli ich prowadzić, do swoich duchowych przewodników. Zawiedli ich pasterze.
W Biblii pasterz nie jest jedynie kimś, kto idzie przed stadem i wskazuje kierunek. Pasterz jest odpowiedzialny za życie powierzonych mu owiec. Ma je chronić, szukać, karmić, opatrywać ich rany. Ma nie pozwolić, aby słabsze pozostały same, a zagubione na zawsze zniknęły z pola widzenia.
Tymczasem pasterze Izraela zapomnieli o swoim zadaniu. Zamiast służyć ludowi, służyli sobie. Zamiast gromadzić, rozpraszali. Zamiast leczyć rany, pozostawiali je bez opatrunku.
I właśnie wtedy Bóg wypowiada słowa, które są jednym z najpiękniejszych objawień Jego miłości; słowa, które zawsze mnie poruszają do głębi, gdy je czytam:
„Oto Ja sam będę szukał moich owiec i będę miał o nie pieczę”.
Zwróćmy uwagę na te dwa słowa: Ja sam.
Bóg nie mówi: wyślę ludzi, którzy naprawią to, co zostało zniszczone. Nie mówi: ustanowię kolejnych pasterzy, którzy będą lepsi od poprzednich. Mówi: Ja sam.
Jakby chciał powiedzieć: nawet jeśli zawiedli duchowi przewodnicy, którym powierzyłem mój lud, ja z niego nie zrezygnuję. Nawet jeśli człowiek zgubi drogę, ja będę go szukał. Nawet jeśli jego rany są głębokie, ja się nad nim pochylę.
I może właśnie w tym zdaniu zawiera się najważniejsza prawda dzisiejszej uroczystości. Chrystus jest Królem nie dlatego, że stoi ponad ludzkim cierpieniem, ale dlatego, że nie boi się wejść w sam środek ludzkiego zagubienia.
Nie jest Królem, który z daleka wydaje polecenia. Jest Królem, który szuka ludzi na manowcach ich życia. Królem, który podnosi. Który opatruje rany. Który nie odwraca się od człowieka wtedy, gdy ten najbardziej potrzebuje pomocy.
Chciałbym dzisiaj zatrzymać się nad jeszcze jednym wymiarem tego proroctwa. Nad losem tych, którzy sami zostali powołani, aby prowadzić innych.
Myśląc o pasterzach Izraela, nie możemy zapominać, że w historii narodu wybranego odpowiedzialność za duchowe życie ludzi spoczywała na różnych osobach. Byli królowie, kapłani, prorocy, nauczyciele Prawa. Jedni mieli rządzić, drudzy strzec świętości, inni przypominać o wierności Bogu. Ich zadaniem było pomagać ludziom odnajdywać drogę.
Jednak Pismo Święte mówi nam coś bardzo niewygodnego i zarazem niezwykle prawdziwego: również ci, którzy mieli prowadzić innych, sami czasami gubili się na drogach wiary i prawdy.
Kapłani i Prorocy, którzy mieli przekazywać Jego słowo, niekiedy głosili własne wyobrażenia. Ci, którzy mieli wskazywać innym drogę, sami czasami przestawali nią iść. Jakiż to dramat! Taka jest prawda o życiu, bez koloryzowania.
Można mówić ludziom o Bogu, a samemu coraz bardziej oddalać się od Boga. Można uczyć innych modlitwy, a samemu przeżywać chwile, w których trudno wypowiedzieć choćby jedno słowo. Można pocieszać tych, którzy cierpią, a samemu nosić w sercu ciężar, którego nie potrafi się nikomu opowiedzieć. Można wskazywać innym drogę, a przychodzi taki moment, kiedy samemu nie widzi się już wyraźnie własnej drogi i sensu swojego życia.
Mówię o tym, ponieważ jest to prawda o człowieku. Nawet najlepszy duszpasterz pozostaje człowiekiem, który sam potrzebuje prowadzenia, pokuty i nawrócenia.
Nawet ten, który wskazuje innym drogę do Boga, sam musi tej drogi szukać. Nawet ten, który umacnia wiarę innych, sam musi każdego dnia troszczyć się o swoją wiarę. Nawet ten, który przez lata staje przy łóżkach chorych, pociesza płaczących, towarzyszy umierającym, błogosławi młodym rozpoczynającym wspólne życie, sam nie przestaje być kruchym i słabym człowiekiem, który potrzebuje nadziei i miłosierdzia.
Nie przestaje on doświadczać pytań, wątpliwości, samotności czy wewnętrznych zmagań i kryzysów wiary. Powołanie nie daje mu nieustannej pewności. Nie chroni przed chwilami, w których trzeba zmierzyć się z własną bezradnością i grzesznością.
I może właśnie dlatego tak ważne jest, aby nigdy nie pomylić pełnienia funkcji z osobistą więzią z Bogiem. Można przez całe życie mówić o Bogu, Najwyższym Pasterzu, a zapomnieć, że samemu jest się owcą.
Można tak bardzo zajmować się prowadzeniem innych, że zabraknie czasu, odwagi albo siły, by zapytać samego siebie: a kto prowadzi mnie? To pytanie nie jest oznaką słabości. Jest oznaką pokory.
Jest w życiu pasterza pewien paradoks, o którym rzadko się mówi. Pasterz może przez wiele lat prowadzić innych, a przychodzi taki moment, kiedy sam nie wie już, dokąd ma pójść. Wtedy bardziej niż kiedykolwiek potrzebuje Chrystusa-Pasterza.
Kapłan może przez lata znać drogi swoich parafian, znać ich radości i dramaty, pamiętać imiona, rodzinne historie, daty chrztów, ślubów i pogrzebów. Może towarzyszyć ludziom w najważniejszych chwilach ich życia. Może być dla nich kimś, do kogo przychodzą po radę, pocieszenie, modlitwę, dobre słowo.
A jednak przychodzi czas, kiedy również on musi stanąć przed Bogiem bez tej pewności, którą tak często dawał innym.
Są takie momenty, w których człowiek nie potrzebuje już kolejnego duszpasterskiego zadania do wykonania. Potrzebuje, aby ktoś go po prostu zrozumiał.
Są takie chwile, kiedy nie wystarcza już wiedza teologiczna, znajomość Pisma Świętego ani nawet wieloletnie doświadczenie duszpasterskie. Bo są pytania, na które nie odpowiada się przypisem z książki. Są doświadczenia, których nie da się zamknąć w kilku pobożnych zdaniach. Są rany, które nie znikają tylko dlatego, że człowiek potrafi mówić o miłosierdziu.
Czasem pozostaje tylko modlitwa. Być może bardzo uboga. Być może bez pięknych słów. Może tylko jedno: Panie, nie pozwól mi zgubić Ciebie. Nie pozwól mi zgubić siebie.
I wtedy człowiek zaczyna rozumieć, że nie jest zbawicielem innych ludzi. Nie jest właścicielem ich wiary. Nie jest źródłem nadziei. Jest tylko człowiekiem, który sam potrzebuje łaski. Być może właśnie w takim doświadczeniu najpełniej objawia się prawda o powołaniu: nie w przekonaniu o własnej sile, ale w zgodzie na to, by również samemu być prowadzonym.
I teraz wróćmy do słów Ezechiela. Bóg mówi:
„Zagubioną odszukam, zabłąkaną sprowadzę z powrotem, poranioną opatrzę, chorą umocnię”.
Zastanawiające, że Bóg nie wymaga od zagubionej owcy, aby najpierw sama odnalazła drogę. Nie każe poranionej, żeby najpierw przestała krwawić. Nie oczekuje od chorej, że najpierw stanie się silna. On wychodzi jej naprzeciw. To jest miłość, która nie stawia warunków wstępnych. To miłość, która nie pyta najpierw, dlaczego człowiek się zagubił, dlaczego upadł, dlaczego nie potrafił sprostać oczekiwaniom. Ona najpierw szuka, opatruje i podnosi.
I może niektórzy z nas właśnie takiej obecności Boga dzisiaj potrzebują.
Może ktoś przyszedł do kościoła ze świadomością, że jego życie nie wygląda tak, jak miało wyglądać. Że nie wszystko się udało. Że niektóre decyzje były błędne, niektóre relacje zostały poranione, niektóre słowa wypowiedziano zbyt późno albo nigdy.
Może ktoś od dawna udaje przed innymi, że wszystko jest w porządku, podczas gdy w środku nosi zmęczenie, samotność i pytania, których nie potrafi wypowiedzieć.
Może są tutaj także tacy, którzy kiedyś mieli wielkie marzenia, wielkie pragnienia, wielką wiarę, a dzisiaj z trudem odnajdują w sobie dawną nadzieję, dawny entuzjazm.
Wszystkim im Bóg dzisiaj mówi: „Ja sam będę pasł moje owce”. Nie mówi: musisz być silniejszy. Nie mówi: nie wolno ci się pogubić. Mówi: Ja cię szukam.
I to jest być może jedna z najważniejszych rzeczy, które człowiek powinien usłyszeć w swoim życiu: nawet wtedy, gdy jest zmęczony, połamany wewnętrznie, gdy nie potrafi już znaleźć drogi do Boga, Bóg nie przestaje szukać drogi do niego.
Bracia i Siostry,
Myślę, że każdy z nas jest w życiu kimś zarówno prowadzącym, jak i prowadzonym – pasterzem i owcą.
Rodzice prowadzą dzieci, ale sami potrzebują mądrości. Dzieci czasem stają się wsparciem dla swoich rodziców. Nauczyciel prowadzi uczniów, ale sam pozostaje uczniem życia. Kapłan prowadzi wspólnotę, ale sam potrzebuje Bożego miłosierdzia.
Nikt nie jest tak silny, by nigdy nie potrzebował pomocy. Nikt nie jest tak mądry, by nie potrzebował światła. Nikt nie jest tak blisko Boga, by mógł przestać Go szukać.
I może warto dzisiaj pomyśleć także o tych, którzy w naszym życiu byli dla nas przewodnikami. O ludziach, którzy wskazywali nam drogę, pomagali odnaleźć sens, towarzyszyli nam w trudnych chwilach. Nie byli doskonali. Może czasem nas zawiedli i rozczarowali. Może nie potrafili odpowiedzieć na wszystkie pytania. Może sami zmagali się z ciężarem, którego nie widzieliśmy. Ale i oni byli ludźmi.
Dlatego potrzebują również naszej modlitwy. Nie tylko oceny, krytyki, ale także zrozumienia. Nie tylko słów wdzięczności, ale czasem zwyczajnej ludzkiej życzliwości.
A my sami? Czy pozwalamy Bogu prowadzić nas tam, dokąd sam być może nigdy nie odważyłbym się pójść?
Bo czasami droga Boga prowadzi przez radość, a czasami przez trudne doświadczenia. Czasami daje poczucie spełnienia, a czasami stawia przed tajemnicą, której nie rozumiemy. Czasami pozwala nam iść pewnym krokiem, a czasami odbiera wszystkie podpory, na których dotąd opieraliśmy swoje życie.
Czasami droga, na którą prowadzi nas Bóg, oznacza również rozstanie z tym, co przez wiele lat było naszym światem. Z miejscami, do których przywykliśmy. Z ludźmi, których twarze stały się częścią naszej codzienności. Z tym wszystkim, co z czasem przestało być tylko obowiązkiem, a stało się częścią naszego życia, naszej historii, naszego serca.
I niełatwo jest zrozumieć, dlaczego pewne etapy muszą się kończyć. Nie zawsze wiemy, co czeka nas za kolejnym zakrętem życia. Czasami pozostaje tylko zaufać Temu, który zna drogę, nawet wtedy, gdy my jej już nie widzimy.
Ale nawet wtedy Bóg nie przestaje być Pasterzem.
I być może właśnie wtedy, gdy milkną ludzkie odpowiedzi, gdy zawodzą nasze wyobrażenia o przyszłości, gdy nie potrafimy już wszystkiego wyjaśnić, trzeba szczególnie mocno uchwycić się słów, które dzisiaj słyszymy: „Oto Ja sam będę pasł moje owce”.
Nie wiem, jakie drogi są jeszcze przed każdym z nas. Nie wiem, jakie spotkania, radości, jakie rozstania, pożegnania i doświadczenia przyniesie nam przyszłość.
Wiem natomiast, że ludzkie życie nie zawsze układa się tak, jak je sobie wyobrażaliśmy. Zmieniają się okoliczności, kończą się pewne etapy, niektóre drogi przestają prowadzić tam, dokąd prowadziły dotąd. Czasem człowiek musi zamilknąć, zanim znajdzie właściwe słowa. Czasem musi uznać, że sam nie potrafi już dłużej być odpowiedzią na wszystkie pytania i być podporą dla innych.
Ale jest Ktoś Inny, kto nie przestaje mówić. Jest Pasterz, który nigdy nie opuszcza swoich owiec. I pewnie najważniejszym przesłaniem tej uroczystości jest właśnie to, że nasza nadzieja nie opiera się ostatecznie na ludzkiej doskonałości, na niezmienności ludzkich planów ani na tym, że wszystko zawsze będzie takie jak dotychczas. Nasza nadzieja opiera się na Chrystusie.
Na Tym, który szuka zagubionych, opatruje poranionych, podnosi słabych i nie opuszcza nawet tych, którzy sami już nie wiedzą, jak dalej iść i wypełniać swoje życiowe powołanie.
Może zbyt często oczekujemy od ludzi, którzy nas prowadzą, że zawsze będą silni, że zawsze będą wiedzieli, co powiedzieć, że nigdy nie zabraknie im wiary, cierpliwości i siły. A przecież oni także mają swoje życiowe ciemne noce, swoje Golgoty, swoje pytania i swoje milczenie. Oni także czasem potrzebują, żeby ktoś za nich się pomodlił, żeby ktoś nie oceniał zbyt pochopnie. Bo pasterz również jest człowiekiem, również słabym i również poranionym. I również on potrzebuje, by Jezus-Dobry Pasterz wziął go na swoje ramiona.
Dlatego dzisiaj chciałbym, abyśmy wszyscy, niezależnie od tego, jaką drogą przyszliśmy do tej świątyni i jakie ciężary przynieśliśmy w sercu, mogli wypowiedzieć z ufnością jedną modlitwę:
Panie Jezu Chryste, nasz Królu i Pasterzu,
prowadź tych, którzy prowadzą innych.
Nie pozwól zagubić się tym, którzy sami wskazują drogę.
Umocnij tych, którzy są zmęczeni.
Opatrz rany tych, którzy od dawna cierpią w milczeniu.
Daj nadzieję tym, którzy nie widzą już przed sobą drogi.
I nie pozwól nam nigdy zapomnieć, że nawet wtedy, gdy my nie umiemy już odnaleźć Ciebie, Ty wciąż szukasz nas.
Bo jesteś Królem, który nas nie opuszcza.
Pasterzem, który nie zapomina.
Miłością, która pozostaje, nawet jeśli inni odejdą.
Amen.